Ooggetuigenverslag

Ooggetuigenverslag

Tegenwoordige tijd, Omar Mateen

Ik heb al te lang gewacht. Het is half twee en de club was allang open. Ik heb mijn tas al gepakt, met daarin een geladen shot gun. Mijn vrouw, die me meestal naar Pulse brengt, weet dit natuurlijk niet. Ze weet niet eens wat voor een soort club het is. Ze denkt vast dat ik elk weekend hang met mijn vrienden. Dom mens. Ik schud mijn hoofd. Ik moet echt gaan nu. “Noor!” Ik schreeuw, ongeduldig. Ze komt eindelijk naar beneden, haastend. “We moeten gaan.” Ik kijk haar geïrriteerd aan. “Sorry.” Mompelt ze terug. Ze doet haar jas aan en pakt de sleutels van de tafel. Ik ben allang klaar om te gaan. Ik volg haar mee naar buiten, waarna ze de auto start en begint te rijden. We zijn maar een paar kilometer weg van de club, dus zo lang zou de rit ook weer niet duren. Er zijn veel dingen gebeurt in de laatste paar maanden en ik ben er woest van geworden. Ik ben minstens twaalf keer in Pulse geweest en elke keer was ik te ver gegaan. Ik heb elke keer net iets te veel gedronken, wat leidde tot dansen. Een paar dagen geleden zag ik twee mannen zoenen, zonder enkele schaamte. Nu heb ik me er eindelijk van af gezet. Ik ga nooit meer mee dansen. Ik zal nooit meer meedoen met hun verkeerde meningen. Niemand zoals de mannen die ik heb gedanst verdient om te leven. Ik ben niet zoals zij. Het enige wat ik de laatste twaalf keer gedaan had, was beslissen waar ik het ging doen. Niks anders. Ik schud mijn hoofd een tweede keer en grijp de tas die nu op mijn schoot ligt iets harder vast. Ik ga dit doen. Niemand kan me tegenhouden. Ik kijk op het klokje in de auto. Het is kwart voor twee. Mijn handen beginnen te trillen, maar ik stop ze voordat het te duidelijk wordt. Ik blijf uit mijn raampje staren. Ik negeer alles wat Noor te zeggen heeft. Ik weet dat ik dood zal gaan vandaag, dus wat kan zij in godsnaam zeggen wat de moeite waard is om naar te luisteren? De auto stopt. We zijn er. Zonder een woord te zeggen stap ik uit de auto en sla de deur dicht. Ik wacht totdat Noor weg rijdt. Ik open de tas. Mijn hand vind het geweer en ik loop naar de club toe. Er is geen angst meer in mijn lichaam. Het enige dat ik voel is de overweldigende macht die ik in mijn handen heb. Ik loop de club in. Mensen dansen. Lachen. Mensen die het niet verdienen. Ik herken een paar gezichten met wie ik heb gedanst. Mee heb gelachen. Dat zijn de eerste gezichten waar ik op begin te schieten.

Verleden tijd, Juan

Ze arriveerden om één uur aan bij Pulse. De groep van drie had al lang uitgekeken naar deze nacht. Het was druk, voor de eerste keer in een lange tijd bij de club. De drukte maakte de sfeer nog beter dan het al was. Peter, Eric en Juan waren één van de weinige mensen die bijna elk weekend naar Pulse gingen, dus het was fantastisch om te zien dat er opeens zoveel mensen bij elkaar kwamen op hun favoriete plek. Het duurde een poosje voordat ze binnen waren, maar de energie die er heerste maakte het wachten geen enkel probleem. “Weet je waarom het opeens zo druk is?” Vroeg Juan aan de bewaker, luid genoeg om gehoord te worden. Hij haalde zijn schouders op. “Het is pride week.” Antwoordde hij alsof het alles verklaarde. Eric wilde erop doorvragen, maar de menigte duwde hem de club in voordat hij dat kon doen. Toen ze binnen waren, werd al hevig gedanst. Iedereen zag er eindeloos zorgeloos uit en al snel waren de drie aangestoken met hetzelfde gevoel. Zorgeloosheid. “Kunnen we even een frisse neus halen?” Schreeuwde Peter naar Eric en Juan na een kwartier dansen. Ze knikte en duwde hun weg naar de uitgang. Ze waren buiten binnen vijf minuten. Zweet liep over hun voorhoofden, maar het leek niemand iets uit te maken. Eric had zijn drankje nog in zijn hand en nam een lange slok. “Wat een nacht…” Zuchtte hij. Hij veegde wat zweet weg van zijn hoofd en lachte naar zijn vrienden. Gedempte muziek van de nachtclub was te horen in de koude buitenlucht. Het creëerde een rustig en vertrouwd gevoel. Juan hief zijn glas op, wijd grijnzend. “Op ons.” Eric klikte zijn glas tegen die van zijn vriend en dronk. Peter volgde. “Op ons. Mogen we deze avond nooit vergeten.” Beaamde hij, voordat hij een slok nam. De drie keken op naar de zwarte lucht. De sterren waren duidelijk te zien. “Er is iets magisch aan de nacht, vinden jullie niet?” Juan fluisterde. Peter en Eric knikte instemmend. “Het is prachtig.” Ze stonden nog een paar momenten buiten, genietend van de lucht om hun heen, totdat ze het te koud kregen. Ze kwamen terug naar binnen en legden de glazen op de bar. Ze begonnen weer te dansen. De geluk en vrijheid die altijd loskwam op zulke avonden waste over ze heen. Toen scheurde het geluid van een gil door de lucht en daarna was niks meer hetzelfde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *